4ª misiva: orden, caos y demás desvaríos humanos

El caos es a lo que me refiero con este blog, sin sentido, sin orden, sin nada en particular. Incluso releyendo, me da la impresión de que voy de adoctrinador, dando mi opinión sesgada acerca de un montón de temas de los que tengo poca idea (o no tan poca) sin ton ni son, sin pararme a pensar ni lo más mínimo las palabras escritas. Eso lo considero caótico, pero en el fondo, bien visto, no deja de tener un orden: palabras encadenadas, una tras otra, que forman frases coherentes (dentro del propio contexto, claro) y que en conjunto forman un todo con sentido, al menos en mi mente, que le da razón de ser. Entonces, me encuentro ante un orden dentro del caos, o un caos de orden. O un ordenado caos.
En fin, cualquiera variación sobre esos aspectos que se quiera hacer.
De todas formas, es algo que rodea a todo el mundo, ese enorme caos que parece ordenado, pero que si te paras a analizar, vive en la cuerda floja, siempre a punto de romperse al más mínimo movimiento, con el primer paso en falso que demos... y damos muchos. Pero siempre se arregla para seguir funcionando con un cierto ritmo, un cierto orden imperante, que, en el fondo, no somos capaces de variar. Pero profundizamos más todavía en el tema y nos damos cuenta de que todo ese caótico orden que se mantiene estable sabe-dios-por-qué, es, en el fondo, en lo más profundo de su ser, algo tan sumamente ordenado, que da miedo, pavor...
Y cuando digo profundizar, me refiero hasta las últimas barreras conocidas hoy en día que se puedan observar (con mayor o menor dificultad): átomos.
Todos agrupados formando elemenentos geométricos como cubos, rombos, prismas... un sinfín de formas, unidas unas a otras de esta o aquella manera (covalentes, iónicos, metálicos... creo que se llamaban) Así pues, se agrupa el orden, de forma ordenada, para crear un caos, que se mantiene en orden por vete-a-saber-tu qué caóticas normas que rigen la probabilidad y la causalidad del mundo. Orden dentro de caos dentro de orden dentro de caos... ¿Hasta qué nivel?
Sin pensarlo, me alegro de no saber hasta dónde puede llegar ese caos-orden imperante. Quizá sea una sorpresa y simplemente sea nuestra manera (en este caso la mía particular) de ver las cosas, de cómo nos afectan las fuerzas físicas, cómo vemos los colores, cómo asumimos los límites de nuestras capacidades... quizá si algún día alguien dijera: "no, la ley de la gravedad no existe, yo puedo saltar y no caer", y esa misma lei ignorase al susodicho, puesto que no la toma en consideración, este pudiese saltar y no caer. ¿Posible? No, porque estamos acostumbrados a ser dominados por fuerzas que nos dicen que existen...
Así pues, sin pensarlo, digo: alcémonos contra las fuerzas opresoras de la física, contra aquellas que nos introducen en un bucle de orden y caos sin fin!!
pd: así y todo, un texto caótico sin sentido, excepto en mi mente... el fin de la realidad conocida.

6 Comments:
Oye Wey!!!te Firmado y tu no as tenido la decencia de firmarme tu...que poca madre...asique espero que me firmes eh!! ¬_¬ pinche pendejo xD!!!JAJAJA..TE quero Warra !! BeSoS!!PriMo!!xDxDxDxD
Dime la dire de tu blog, si no, difícilmente podré comentarte nada chavalote.
http://balevit.blogspot.com/ Ahi EtA!!JAJAJJA!!SALUDOS!!
siempre se puede ir dando saltos hasta pillar a la gravedad despitada y entonces aprender a volar :P
¿Recuerdas el conocido simbolo del yin-yan? En todo bien hay mal y en todo mal hay bien, sin luz noy hay oscuridad y viceversa, entre otros muchos significados. Lo mismo se puede aplicar en este caso, dentro de todo caos hay un orden y dentro de todo orden hay un caos. Son dos cosas antagónicas, pero que, sin embargo, necesitan la existencia el uno del otro para existir. ¿Acaso habria vida sin muerte o muerte sin vida?
Aun que mi mente cientifica se niega a aceptarlo, una parte de mi piensa que nuestra existencia, la existencia del humano y todo lo que le rodea, incluso la mia misma, no es más que pura casualidad.
Realmente no somos nada, aun que para nosotros lo seamos todo.
Podría seguir, pero mejor lo continuamos este jueves, con un buen par de litros de moxo :D
O concepto do Caos, curioso.Esta prensente en practicamente toda a historia da humanidade; en lendas e mitos dende as civilizacions antigas. Os pobos antiguos crian que as fuerzas do caos e o orden formaban parte de unha tensión perpetua, una armonía precaria. Pensaban que o caos era algo infinito y creativo.Segundo a lenda china un rayo de luz pura, yang, nace do caos e construe o ceo mentres a oscuridade restante, yang, crea a Terra. Yin e yang, o principio feminino e masculino, interactuan despois para crear as "10000 cousas" (en outras palabras, o todo) que constitue o equilibro fisico e da alma (Nirvana para moitos), metàfora similar a creaciòn de Adan e Eva no cristianimo e similar a case todas as relixiòns antigas incluìndo a grego-romana:
"En un principio solo existió el caos.
En el vacío exterior apareció Erebus (Erebo), el ignoto lugar donde Muerte y Noche habitan."
"Todo allí era hueco, silencio, infinito, obscuro.
Entonces nació el Amor (Eros),hijo de Erebus y Noche,
con él llegó el comienzo del orden"
Asì pois para zonas xeograficas totalmente opostas no globo e para diferentes epocas e eras, as culturas e os pobos se preguntan como nos hoxe onde remata o caos e comeza o orden.
Significativamente, se di que os principios do ying y yang, conservan las cualidades do caos do cual surxiron. Un exceso de ying ou de yang nos devolvería o caos.
Anyway, como se di por estas terras, felicito a guillermo pola idea do calimocho, non sei se mais por simpatia ou morrinha; e vos animo a entrar no caos do alcohol e a borracheira unha noite mais, tan necesario para continuar ca orde metodica da semana como comer para vivir.
Post a Comment
<< Home